تبلیغات
مركز خرم بیدشناسی - باشاعران خرم بید
مركز خرم بیدشناسی
به بام استان فارس ،سرزمینی از جنس مهر و ماه خوش آمدید.اینجا مهد چشمهای بارانی ،دستهای آفتابی و دلهای نورانی است.

مرتبه
تاریخ : چهارشنبه 21 فروردین 1392
                             کودکی

بوی آتش بوی نان و بوی خاك                       میبرد دل را به یك رویای پاك

قصه های كودكی پر رمز و راز                     خـواب شـیرین آرزو هـــای دراز

مادری خوب و نجیب و مهربان                      كـــــاروان زندگــــی را ساربان

بـازی تفریـح و امـلا و حســاب                      گردش و فكر دویدن سوی آب

باز می خواهـد دلــم آنـجا رود                      روی اســب خـــاطــــره تـنــها رود

آی دنیا صبر كن من مانده ام                        مـی رســم با گــریه ها و خـنده ام

صبر كن یكبار دست وپاكنم                          خــــاطــرات كـهـنـه را پــیـدا كــــنم

توی گندم زار پاك سرنوشت                         پركشـم مـن لحظـه ای سوی بهشـت

باز در گوشم كسی آواز داد                         آه ...   رو یــای  مــرا پــرواز داد

مانده ام در گرد باد زندگی                           مـحنـت و بـی تــابــی و درمــاندگی

با هزاران آرزوی بی شمار                          غــرق دریـــای مـهیـب روزگــــار

  كاش می شد باز كودك میشدم                بـــا تـمــام ...

                                                                      ...لـحـظـه ها تــك مــی شدم

تانگه  می داشتم گردون دون                      دور مــی شــد از مـن ایــن درد درون

تند می چرخد چرا این روزگار                       می برد از این دل شیدا قرار

تلخ و شیرین روزگار من گذشت                   ای دریغ از لحظه ی بی بازگشت

 حجت الله ارم

                                ***********************

                                             ارتفاع

از گوشه­ی دریچه نگاهی َ ماه کرد               دیوانه­وار نعره زد و قاه قاه کرد

مثل کسی که منتظر وقت رفتن است         دوری زد و در آینه خود را نگاه کرد:

خوش­پوش، شانه کرده، معطر، کرم­زده        خود را برای حادثه­ای روبه­راه کرد

آمد کنار پنجره، اما به ماه؟ نه !                  پایین نگاه کرد، سرش گیج...

چشم­هایش را بست

تا هراس ارتفاع بیست­متری

گوشه­های تصمیمش را نجود

                   **

                 همسایه­ ی رهگذر

دوباره

بهارنارنج­ها را که در عرق دست­هایش مچاله شده بود

در کیف ریخت و به شوهرش گفت:

«اگه دستت می­رسه، از اون شاخه­ی بلندتری

بهارنارنجا رو بچین...»

                                    ***

آب دهان خشک ­شده­ش را مکید و باز         از پنجره به سطح خیابان نگاه کرد:

«اکنون که می­شوم از زندگی رها           غمگین چرا؟ فسرده چرا؟ مضطرب چرا؟

ای زندگی که مثل سگ افتاده­ای به جان    این انتقام من است از تو این زمان!

بی­اختیار آمدم این­جا، ولی چه باک!          با اختیار می­روم اکنون به زیر خاک»

خیام مست بود که این­گونه می­سرود:

«از آمدنم نبود گردون را سود

وز رفتن من جاه و جلالش نفزود

وز هیچ­کسی نیز دو گوشم نشنود

کاین آمدن و رفتنم از بهر چه بود»!!

 

آمد لب دریچه مصمم، برآمده                  خوش­پوش، شانه­کرده، معطر، کرم­زده

پرتاب کرد پنجره او را به سوی مرگ          پیچید در مخیله­ی شهر بوی مرگ

افتاد روی شانه­ی سرد پیاده­رو

                             زن یکّه خورد زیر درخت و تلو تلو

آمد نگاه کرد، سرش گیج...!

چشم­هایش را بست

تا هراس مرگ گوشه­های تصمیمش را نجود.

برگشت و به شوهرش گفت:

«اگه دستت می­رسه از اون شاخه هم

                                            اون بهارا رو بچین...!»

                                                                   پاییز1390/ شیراز





برچسب ها: باشاعران خرم بید،
ارسال توسط اکبر کریمی خرمی
آرشیو مطالب
دیگر مطالب
پیوند های روزانه
امکانات سایت
blogskin

تبلیغات متنی

تبلیغات متنی