تبلیغات
مركز خرم بیدشناسی - گونه ای از نوستالژی عارفانه در مثنوی «مرداب ها و آب ها»
مركز خرم بیدشناسی
به بام استان فارس ،سرزمینی از جنس مهر و ماه خوش آمدید.اینجا مهد چشمهای بارانی ،دستهای آفتابی و دلهای نورانی است.

  2 : ادبیات عرفانی و اسطوره شناختی (زبان و ادبیات فارسی) بهار 1390; 7(22):31-55.
 
گونه ای از نوستالژی عارفانه در مثنوی «مرداب ها و آب ها»
 
حجازی بهجت السادات*,كریمی اكبر
 
* دانشگاه شهید باهنر كرمان
 
 

یكی از جریان های شعری پس از پیروزی انقلاب اسلامی، مربوط به دوران پایان دفاع مقدس است كه با فروكش كردن زبانه های آتش جنگ، شعر حال و هوای خاصی، متفاوت با فضای شعری دوران نبرد و ستیز با دشمن، می یابد. تداعی خاطرات گذشته و ذكر ارزش های فراموش شده برای روشنگری افكار عموم، شاخه ای جدید از «نوستالژی عارفانه» را می آفریند كه در ادبیات پیشینه ای نداشته است. این رویكرد تازه از نظر تغییر در عناصر برون متنی، در شمار شعر متعهد قرار می گیرد كه در آن تجزیه و تحلیل در نشانه های معنایی نسبت به عناصر درون متنی برتری می یابد. حزن و اندوه ناشی از یادآوری لحظه های شور و رشادت و از خودگذشتگی های حماسه آفرینان دفاع مقدس، حسرت جاماندن از کاروان شهیدان و دغدغه کم رنگ شدن ارزش ها و سودجویی فرصت طلبان بی درد، از مهم ترین نشانه های معنایی است كه در سروده های این دوره نمود و برجستگی می یابد و در نهایت منجر به ظهور گونه ای خاص از نوستالژی ادبی می شود. مثنوی «فصلی از منظومه مرداب ها و آب ها» سروده شاعر دلسوخته، سیدحسن حسینی از همین گونه شعرهاست. در این جستار برآنیم تا با زدن نقبی به دنیای ذهن شاعر، نقدگونه ای بر آن داشته باشیم.

 
كلید واژه: شعر معاصر، نوستالژی عارفانه، حسن حسینی، مرداب ها و آب ها، معناگرایی
 
 

 نسخه قابل چاپ



ارسال توسط اکبر کریمی خرمی
آرشیو مطالب
دیگر مطالب
پیوند های روزانه
امکانات سایت
blogskin

تبلیغات متنی

تبلیغات متنی